29 czerwca Kościół obchodzi uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Wspólne wspomnienie obu Apostołów podkreśla ich szczególne znaczenie dla Kościoła powszechnego, a zwłaszcza dla wspólnoty chrześcijańskiej w Rzymie. Obaj głosili tam Ewangelię, obaj oddali życie za Chrystusa i właśnie w Rzymie znajdują się ich groby oraz najważniejsze sanktuaria z nimi związane.
Święty Piotr, którego właściwe imię brzmiało Szymon, pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim. Był rybakiem i bratem św. Andrzeja Apostoła. To właśnie Andrzej przyprowadził go do Jezusa. Chrystus nadał Szymonowi nowe imię — Piotr, czyli Skała — zapowiadając w ten sposób jego szczególne powołanie.
Piotr należał do najbliższych uczniów Jezusa. Był świadkiem najważniejszych wydarzeń: przemienienia na górze Tabor, modlitwy w Getsemani oraz wielu cudów dokonanych przez Chrystusa. To on wyznał: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”, a Jezus powierzył mu szczególną misję, mówiąc: „Ty jesteś Piotr, czyli Skała, i na tej skale zbuduję Kościół mój”.
Choć w chwili próby Piotr trzykrotnie zaparł się Jezusa, po zmartwychwstaniu Chrystus powierzył mu pasterską troskę o swój Kościół. Od początku Apostołowie uznawali w nim pierwszego spośród siebie. Piotr przemawiał w dniu Zesłania Ducha Świętego, przewodził pierwszej wspólnocie chrześcijańskiej w Jerozolimie i odegrał ważną rolę w otwarciu Kościoła na pogan.
Według tradycji św. Piotr poniósł śmierć męczeńską w Rzymie za panowania cesarza Nerona, około 64 roku. Został ukrzyżowany głową w dół, ponieważ uważał się za niegodnego umierać tak jak Chrystus. Nad jego grobem wzniesiono Bazylikę św. Piotra na Watykanie.
Święty Paweł, nazywany Apostołem Narodów, urodził się w Tarsie w Cylicji. Początkowo nosił imię Szaweł i był gorliwym faryzeuszem. Prześladował chrześcijan, uważając ich za odstępców od wiary ojców. Jego życie zmieniło się całkowicie w drodze do Damaszku, gdy spotkał zmartwychwstałego Chrystusa.
Po nawróceniu i chrzcie Paweł stał się jednym z największych głosicieli Ewangelii. Odbył liczne podróże misyjne, przemierzając m.in. Syrię, Azję Mniejszą, Grecję, Macedonię i Italię. Zakładał wspólnoty chrześcijańskie, umacniał wiernych i głosił Chrystusa zarówno Żydom, jak i poganom.
Święty Paweł pozostawił po sobie listy, które należą do ksiąg Nowego Testamentu. W swoich pismach wyjaśniał prawdy wiary, umacniał wspólnoty i ukazywał znaczenie łaski, wiary oraz życia w Chrystusie.
Apostoł Narodów poniósł śmierć męczeńską w Rzymie około 67 roku. Jako obywatel rzymski został ścięty mieczem. Jego grób znajduje się w Bazylice św. Pawła za Murami.
Święci Piotr i Paweł, choć różnili się pochodzeniem, charakterem i drogą życia, zostali złączeni jedną misją: głoszeniem Chrystusa aż po oddanie życia. Piotr jest znakiem jedności Kościoła i pasterskiej troski, Paweł — gorliwości misyjnej i otwarcia Ewangelii na wszystkie narody. Razem przypominają, że Kościół zbudowany jest na wierze Apostołów i świadectwie męczenników.
Na podstawie: „29 czerwca – Święci Apostołowie Piotr i Paweł” – brewiarz.pl